donderdag 21 september 2017

Indianenfeest

Bores denkt sinds september dat hij uit elke grote doos een prachtige auto gaat toveren. Het pakketje van Zalando was een ware ontgoocheling vandaag.
Dat het september was, dat zullen we geweten hebben. Norah werd 6, Rube werd 4 en Bores werd 2.
3 prachtige leeftijden.
De septemberkindjes waren jarig en daar hoort - uiteraard - een feestje bij!

Omdat versieren en bakken in een thema gewoon zoveel leuker en gemakkelijker is (te veel keuze anders!), kozen we voor het thema: INDIANEN. Niet dat de kindjes specifiek iets met indianen hebben. Maar ze vonden zelf geen compromis (Norah wou een ballerinafeest, maar dat zag Rube niet zitten). Dus koos ik voor iets dat voor iedereen wel leuk zou zijn.
Bijna al het lekkers werd gemaakt door zus Yanne. De beste hobbybakker van de wijde omgeving. Veel van de recepten vind je reeds op haar blog, de rest komt er later nog wel op. ;-)
Ik ga er niet te veel woorden aan vuil maken, de beelden zeggen genoeg.

De totempalen die Norah maakte vind ik supergeslaagd. Heel simpel: ik heb papier opgerold en er een dekseltje onder geplakt. En Norah maakte er prachtige totem-figuren van. De perfecte potjes om de popcorn in te serveren!

En kijk naar die veren overal! Dat is een heel leuk project om met de kindjes te doen. Ze kunnen zich helemaal laten gaan in het schilderen, en dan knip je er vormen uit, zonder de lijnen van het schilderij te volgen. Zo krijg je slingers met een prachtige aflopende print.

En dan, tjah, al dat lekkers... Dat is om héél lang na te genieten.

Een tip, voor als je je zelf aan zo'n feestje waagt: kies een beperkt kleurenpalet. Norah en Bores kregen enkel roze en groene verf om mee aan de slag te gaan. En ook in het gebak hielden we ons zoveel mogelijk aan die kleuren (bruin/wit/zwart/goud + groen en roze).
Op die manier past alles bij elkaar, hoe uiteenlopend het ook is.



















vrijdag 8 september 2017

Back to school - vlog #1




De eerste schoolweek, benieuwd hoe het bij ons verliep? Volg de verhalen de hele maand september op het videokanaal van Libelle!

dinsdag 5 september 2017

De Colruyt


Zo van die moeders die het allemaal op een rijtje hebben. Moeders die ’s ochtends hun kinderen naar school sturen met een potje lievelingsfruit, een origineel gevulde brooddoos en matchende outfits. De brieven voor de juf zijn netjes ingevuld, de sportzak hangt al van de dag voordien klaar (beter nog: de sportzak heeft een vaste plek).
Zo van die moeders die op zaterdag naar de Colruyt gaan met een weekmenu in de hand, en dat zo perfect kunnen inschatten, dat ze de hele week voorzien zijn van eten. Met een perfect getimede lege koelkast op zaterdagmorgen tot gevolg. Het beleg wordt nooit onaangeraakt-doch-beschimmeld weggegooid. Geen enkele middag wordt de vraag: ‘wat gaan we eten?’ gesteld.

Zo’n moeders, daar ben ik jaloers op.

Ik bedankte meermaals de uitvinders van Collect and go, de enige oplossing om ondanks de chaos in mijn hoofd, toch aan een voorraad eten te geraken. Ik ben rotslecht in het inschatten van hoeveelheden, dus koop ik voor de zekerheid ‘genoeg’. Om dan 2 dagen later te constateren dat ik niets in huis heb om een warme maaltijd mee te bereiden, maar dat er wel genoeg havermout is om het gezin 4 maanden lang in leven te houden.

Zo’n moeder ben ik.

Vorige week gingen we naar de Colruyt. Echt, de bakstenen winkel.
Dat de Colruyt het tofste pretpark van het land is, wordt gezegd.

De poort opende vanzelf. Rube wandelde de grot van Alibaba binnen. De hoeveelheid schatten, die tot hoog boven hem torenden, deden hem duizelen.
‘Waaaaaaaw!’, riep hij.
En: ‘Ooooooh!’
En: ‘Mamaaaa, KIJK VLUG!’

Hoe verder we de winkel in wandelden, hoe serieuzer ik me afvroeg of Rube überhaupt ooit al in een supermarkt was geweest. Collect en Go mag dan wel mijn redding zijn, toch sloop er een klein schuldgevoel binnen. Hoe kon ik Rube dit plezier zo lang ontzegd hebben?
Hij had nog nooit zoveel 'Nimolaten' (limonades) gezien, en was welgemeend onder de indruk van al die 'lekkere mensendingen'. (Je hebt 'kindjes', en je hebt 'mensen', jeweetwel. En al dat lekker snoep dat hij waarschijnlijk toch niet zal krijgen, behoren in zijn categorie 'mensendingen')







In gedachten verzonken nam ik een brood uit de lade. Een Zweeds wit, lekker mals.
‘EEN BROOD!’ roept Rube enthousiast.
Ik knipoog naar Rube, steek het brood in de snijmachine en leg een broodzak op het plankje. Licht gebukt hou ik mijn handen alvast keepergewijs voor de brooduitgang. Opdat geen enkel sneetje zou ontsnappen, ik wil waar voor mijn geld.
Rube kijkt met grote ogen.
‘Mama!’ roept hij. ‘Een tovermachine!! Jij heeft een BROOD in de machine gesteekt, en er komen BOTERHAMMEN uit!’
En vooral: hij meent het.
Dat boterhammen gesneden broden zijn, dat had hij nog niet eerder opgemerkt.

Norah rolt met haar ogen, ik schiet in de lach. Dit was ongetwijfeld onze meest leerrijke uitstap ooit.

woensdag 23 augustus 2017

Een regenboogboekentas

Ik heb eigenlijk helemaal geen tijd om te bloggen vandaag. Maar die boekentas staat in mijn ooghoek te lachen, dus ik dacht: ik zwier het er maar op!
Na 1000 ontwerpen met flamingo's, prinsessen, hartjes en andere girly stuff, wist Norah me te zeggen dat ze een boekentas met een regenboog wilde. Superleuk, dat zou het worden, en dat werd het ook! Tadaaaa!

O ja, leuk weetje: de boekentas maakte ik volledig in ecologisch gelooid leder. Dat wil zeggen dat er geen chroom, maar boomschors werd gebruikt om te looien.
En op de foto zie je het niet zo goed, maar in het echt glittert het leder. Ik heb iemand blij gemaakt! :-)
 (Voor wie het zich afvraagt: nee, wij verkopen voorlopig nog geen boekentassen bij Atelier Feryn. Maar ze komen er aan, ooit op een dag! Met een beetje geluk tegen volgend schooljaar, wie weet...)
 









vrijdag 18 augustus 2017

De slotshow

Zomervakantie, het zit er bijna op.
Hoewel Norah heel veel dingen graag doet, kan ze zich blijkbaar niet zo erg lang concentreren. De dagen verlopen dus van de hak op de tak, en de verveling ligt vaak op de loer.
Om de vakantie wat te doorbreken schreef ik Norah en Rube in bij 2 kleuterkampjes. Een leuk gegeven, zowel voor hen als voor mij (werken met verveelde kleuters aan mijn been is niet zo bevorderlijk voor de productiviteit).

Vandaag was het slotdag van het kamp, en naar gewoonte is er dan een ‘show’. Dat stelt niet zoveel voor, maar de kindjes vinden het toch wel spannend. En ondanks het feit dat geen enkel kind er in slaagt synchroon te dansen of luid genoeg te spreken, bestaat het publiek enkel uit apetrotse ouders en fiere grootouders.

Rube was een ridder, die hand in hand met een prinses een diepe buiging kwam maken. Na zijn show moest hij nog even wachten op het bankje aan de zijkant.
Ondertussen kwam Norah - geschminkt als een Chineesje - aan de hand van enkele tekeningen demonstreren waar rijst vandaan komt. Mijn blik dwaalde af en toe af naar het wriemelende kleutertje aan de zijkant.


Rube, een klein lijfje met een veel te grote portie energie, was dankbaar dat het publiek zo talrijk aanwezig was. Hij maakte een diepe buiging om zijn show te openen en liet het bankje voor wat het was. Dat naast hem enkele kinderen het beste van zichzelf gaven in een dierendans, kon hem niet deren, dit was zìjn moment.
De pirouettes, gekke passen en bizarre bewegingen volgden elkaar vlot op. Af en toe deed hij er een knipoog tussen. En een goedgekozen lach om het publiek te imponeren.
Zijn podium rees duidelijk hoger dan dat van de dansende groep die een zorgvuldige poging deed de boel te redden.
Een moni kwam zacht aangelopen. Ze hield zich zo dicht mogelijk bij de grond, om het optreden niet te storen, en kwam de ster vriendelijk verzoeken nog even op het bankje plaats te nemen.
Het kleutertje luisterde braaf, en wierp een onhandig verleidende knipoog naar zijn publiek. Enkele ouders gniffelden.
Als een volleerde acrobaat haalde hij zijn beste bank-kunsten boven. Ja, ook het bankzitten kon opgefleurd worden. Hij genoot van de aandacht.
Wild zwaaiend met zijn benen startte hij met deel 2 van de show. Zijn ogen blonken. Na elke beweging volgde een knipoog of een buiging. En toen hij zò enthousiast zijn benen in de lucht gooide dat hij de wetten van de zwaartekracht niet meer respecteerde, viel hij achterover van het bankje.

Mijn moederhart voelde een kleine stroom adrenaline. Want hoe hilarisch het ook is, een artiest die van het podium valt voor zijn publiek, dat is gênant, daar zijn we het over eens.

Even wist het publiek niet goed naar waar gekeken. De dansende groep was aan zijn laatste passen aangekomen.

De artiest klauterde overeind, de muziek stopte. De kinderen van de dierendans verlieten het podium.
Het hoofd van Rube verscheen stokstaart-gewijs van achter de bank. 

‘Dat was zo cool!’, riep hij luid.
Het publiek applaudisseerde.

zondag 30 juli 2017

10 gewoontes waaraan je merkt dat je mama bent (ook als de kinderen niet in de buurt zijn)

Als moeder ben je constant met je kinderen bezig. Maar ook als die kleine sloebertjes even uit het zicht zijn, verander je niet plots in je oude - kinderloze - zelve. Ik betrap mezelf constant op vastgeroeste moedertrekjes, terwijl ik slechts zelden een halve minuut kinderloos ben.
Merk vooral op hoe vaak jij bevestigend knikt, bij het lezen van deze gewoontes! :-)

Hoe 'mama' ben jij als je kinderloos bent?


Als er een buggy in de buurt staat, ga je daar standaard mee wiegen. Daar hoeft geen baby in te liggen, een hoopje vuile kleren wiegt ook prima. In de Colruyt een vriendin tegen het lijf lopen roept steevast diezelfde reflex op. Daar sta je dan: gezellig te tetteren terwijl je je boodschappen in slaap wiegt.


In de douche gebeurt het wel eens dat je je eigen schouder een kusje geeft. Zo'n bloot velletje dicht bij je gezicht is uiteraard onweerstaanbaar.

Een uur na kinderbedtijd merk je op dat je nog steeds naar Nickelodeon Junior zit te kijken. Net zoals toen je in de auto luidkeels meezong met Mega Mindy. Pas bij het aankomen op bestemming besefte je dat je evengoed iets anders had kunnen opzetten.

Als je ergens tegen loopt, zeg je hardop en met gekke intonatie 'BOEM PATAT!'. 'Excuseert u mij', had ook gekund.

Ook tegen andere volwassenen omschrijf je je plasbehoeften als 'ik moet pipi doen'. En stiekem giechel je op toilet, omdat je beseft dat je woordenschat heel erg back to basic is.

Elk moment van stilte is zo'n zeldzaamheid dat het haast ongemakkelijk wordt. Je trippelt op je kousen en zegt geen enkel woord hardop. Na elk klein geluidje, verwacht je een kind dat huilend wakker wordt.

Je toiletdeur staat standaard open, om geen onnodige paniek te veroorzaken. Buitenshuis moet je er jezelf steeds aan herinneren dat je de deur deze keer misschien beter wél sluit.

Het is niet de eerste keer dat je jezelf betrapt terwijl je liefdevol over je buik staat te wrijven, terwijl de bevalling toch al even - euh, zo'n jaar of 2 - geleden is.

Tijdens een dagje me-time* (*shoppen!) loop je de hele dag in de kinderafdelingen. 's avonds is de buit duidelijk: geen stuks voor jezelf, een hele nieuwe garderobe voor de kinderen.

Het wordt al helemaal onmiskenbaar als je je man tijdens een romantische tête à tête liefdevol 'papa' noemt. Toch geniet je van dit kinderloze moment. Al praat je wel de hele avond over, juist ja, de kinderen.

vrijdag 7 juli 2017

Tekenen voor nerds

Vorige week kocht ik een tekentablet. Voor de niet-nerds onder ons: dat is een tablet en een 'stiftje' die je aansluit aan je computer ter vervanging van de muis. Het leuke aan zo'n tablet is dat je er heel naturel mee kan bewegen en tekenen.
Ik vond mezelf nerd genoeg om me er eentje aan te schaffen, al was het maar in de hoop dat ik het tekenen weer zou hervatten. Want laat ons daar geen doekjes om winden: het is een eeuw geleden dat ik getekend heb. Na een opleiding in de Vrije Beeldende Kunsten (lees: tekenen, schilderen en beeldhouwen), en de nodige verkondigingen dat tekenen écht wel mijn leven is, ben ik het aan mezelf verplicht die skills toch een tikkeltje te onderhouden (of in dit geval: terug aan te wakkeren).

Ik was vooral benieuwd naar de mogelijkheid om 'klassiek' te tekenen. Want naast al die Wacom gebruikers die schitterende illustraties maken, voel ik mezelf maar een groentje.
Met klassiek tekenen bedoel ik: met potlood of houtskool op papier, getekend naar de realiteit.
Maar dus, die tekentablet (een Wacom Intuos Pro L) gaf me mijn motivatie terug.
En enkel voor de verpakking zou je hem willen kopen! (écht!)



Ik downloadde enkele brushes en maakte van photoshop mijn papier
De combinatie schetsen op de oude manier, maar met de voordelen van de nieuwe technieken (te lang doorgewerkt op de tekening? Geen probleem, cmd-Z, terug naar de vorige stap!) voelt verfrissend en uitdagend.
De eerste schetsen zijn een feit, en ik ben blij met het resultaat!
Ik voel wel dat ik de opties bijlange nog niet genoeg benut. 

Maar oefening baart kunst, nietwaar? :-)