donderdag 14 december 2017

De voorwaardelijke wijs

Terwijl op de achtergrond enkele acteurs het beste van zichzelf geven in Steracteur Sterartiest en Bores naast me op de zetel slaapt, typ ik naarstig op mijn laptop.
Op onze oprit ligt nog een goeie laag sneeuw die maar niet wil smelten.

Het is druk. Dat ik hier nu, om 22u nog aan het werk ben, dat is dagelijkse kost. Het schrijven, het komt er niet meer van. En hoe hard ik het ook probeer, ik slaag er niet in de tijd even vast te houden. Maar misschien moet ik vandaag het moment grijpen. 14 december. Precies 2 jaar geleden zou je voor een laatste keer thuis zijn.

Ooit schreef ik: ‘als het hiernamaals internet had’.
Je zou versteld staan mama, van wat het leven ons brengt. Echt.

Ja, je zou trots zijn op wat we allemaal doen. En op de band tussen de zussen. (Geen zorgen, ook zakelijk komen we geweldig goed overeen. ;-) ) Ik zou je onze projecten laten zien, zou honderduit vertellen over welke plannen we hebben met ons huis. Veel schiet er momenteel niet meer van over, maar die ruwbouw wordt ons droomhuis.

Ik zit in de zetel waar jij lag, dit is nu even mijn nieuwe thuis. Samen met de kindjes en Dries, woon ik in jouw naaikamer. Ik kijk naar de zorgvuldig verzamelde spullen - waar je potentieel ooit iets mee zou maken - net voor ik in slaap val.

‘Mama’, zegt Norah ’s avonds. ‘Oma ‘Merjam’ is de beste oma van de wereld. Het is niet eerlijk dat ze dood is’. Naar gewoonte moet ik het verhaal opnieuw vertellen. Over hoe en waarom je ziek werd.
In elke beweging denkt ze aan jou, bij alles wat ze doet, vernoemt ze je. Met de tekeningen die ze voor jou maakt, zou ik een hele kamer kunnen vullen. Het loslaten lukt moeilijk.
‘Is er al een ster die 'Merjam' heet?’ vraagt Norah.
‘Ik denk het niet,’ zeg ik, ‘maar ik vind het wel een geweldig idee’.

Ik zou zo graag vertellen over de nieuwe school, en over de tanden die uit Norahs mond zijn gevallen. Zomaar. Gewoon omdat ze groot wordt.
Zei ik al dat ze kan schrijven? Niet meer die schattige druklettertjes die ze toen schreef. Tegenwoordig schrijft ze échte schrijfletters, alsof ze nooit anders deed.
Ik zou vertellen over Rube, die nog precies dezelfde is, alleen een beetje groter. Hij gaat nog steeds consequent averechts door het leven en is zijn heerlijke peperkoeken hartje nog niet kwijt.
Ik zou vertellen over Bores. Dat kleine jongetje waarvan je niets weet. Het baby’tje dat geboren werd net voor jij je lichaam los moest laten. Bores is een schat mama, een levende knuffelbeer. Een knap ventje met karakter. Je zou zoveel van hem houden.

Eén van de laatste foto’s die ik heb van jou, is er eentje met Bores. Je doet je best hem vast te houden, maar de pijnlijke blik verraadt je. Een gezond stralend leventje tegen jouw zieke lijf.

Je zou zien hoe ik meer en meer in jou verander.
En de zussen zouden overtuigd knikken en gniffelen.


Mag ik toch even vloeken, voor alle kleine dingen die je mist?
Mag ik even zeggen dat ik het hààt te moeten schrijven in de voorwaardelijke wijs?

zondag 12 november 2017

Zelfbedrukte stoffen - zeefdruk met stencils



Wie me volgt op instagram zag de foto’s van mijn zelfbedrukte stofjes waarschijnlijk al passeren. Ballerina’s, flamingo’s, tractors… (die laatste 2 zijn ontworpen door Norah).
Gedaan met zoeken naar het perfecte stofje voor mijn naaisels!
Toegegeven, voor de naaisels zelf had ik nog geen tijd, maar nu heb ik wel heerlijke stofjes om mee aan de slag te gaan als mijn dagen (hopelijk) weer wat rustiger worden.

Het klinkt moeilijk: zelf stoffen bedrukken. Maar eigenlijk is het erg gemakkelijk.

Ooit volgde ik een cursus zeefdrukken, en dat was heel leuk. Thuisgekomen bleef ik echter op mijn honger zitten. Het gebrek aan materiaal en het ontbreken van ruimte om het potentiële materiaal te zetten, maakten dat ik de techniek nadien nooit meer gebruikte.

Maar toen ik enkele weken geleden de instagrampagina van bobbinhood ontdekte, werd mijn enthousiasme voor zeefdruk weer aangewakkerd. Het is bijna een hype in het instagramlandschap. Overal waar ik kijk, zie ik #wearebobbinhood passeren. Stuk voor stuk superleuke stofjes, helemaal zélf bedrukt. En je kent me, als iedereen rond mij dat kan en ik niet, dan moet ik dat dringend leren. ;-)

De workshop bij bobbinhood duurt 3 uur. In die tijd leer je op een heel eenvoudige manier - via stencils en een zeef - stoffen bedrukken. Voor mijn part mocht de workshop nog langer duren, want het was zo leuk dat ik de hele dag had willen drukken.
En dat is het leuke aan deze techniek: het is zo beperkt in materiaal, dat het heel erg toegankelijk is voor iedereen. Ik kocht op het einde van de les een doosje met alle benodigdheden, en kon gewoon thuis verder werken.

Ik maakte nog niet zo veel (tijdsgebrek, je-weet-wel), maar heb ik mijn hoofd wel duizend ontwerpen die ik zeker nog op stof ga zetten. Norah doet dit jaar haar Lentefeest, dus wie weet maak ik wel een thematische outfit! :-) Haar flamingo-gekte is (jammer genoeg) wat gaan liggen. Unicorns en regenbogen, dat is wat ze wil. En ballerina's, nu ze zelf balletles volgt. (En floep: de ideetjes voor een eenhoorn-met-tutu-feest ploppen in mijn hoofd. Even afwachten nog, want wie weet wat de komende maanden nog brengen in haar meisjes-brein.)

Wie zelf zin heeft om te leren drukken met stencils is meer dan welkom in ons atelier op zaterdag 16 december, waar we Marleen van Bobbinhood hebben uitgenodigd om bij ons de workshop te komen geven. (Ja, het was zò leuk. We konden het niet laten. :-) )

Inschrijven kan via contact@atelierferyn.be
Opgelet! Er zijn slechts 8 plaatsen per groep.

Concreet:
  • Wanneer?
    groep 1: 9 tot 12u - groep 2: 14 tot 17u
  • Prijs? 79€
  • Locatie? Atelier Feryn
    Desselgemstraat 75 te Deerlijk

Hopelijk tot dan!

donderdag 21 september 2017

Indianenfeest

Bores denkt sinds september dat hij uit elke grote doos een prachtige auto gaat toveren. Het pakketje van Zalando was een ware ontgoocheling vandaag.
Dat het september was, dat zullen we geweten hebben. Norah werd 6, Rube werd 4 en Bores werd 2.
3 prachtige leeftijden.
De septemberkindjes waren jarig en daar hoort - uiteraard - een feestje bij!

Omdat versieren en bakken in een thema gewoon zoveel leuker en gemakkelijker is (te veel keuze anders!), kozen we voor het thema: INDIANEN. Niet dat de kindjes specifiek iets met indianen hebben. Maar ze vonden zelf geen compromis (Norah wou een ballerinafeest, maar dat zag Rube niet zitten). Dus koos ik voor iets dat voor iedereen wel leuk zou zijn.
Bijna al het lekkers werd gemaakt door zus Yanne. De beste hobbybakker van de wijde omgeving. Veel van de recepten vind je reeds op haar blog, de rest komt er later nog wel op. ;-)
Ik ga er niet te veel woorden aan vuil maken, de beelden zeggen genoeg.

De totempalen die Norah maakte vind ik supergeslaagd. Heel simpel: ik heb papier opgerold en er een dekseltje onder geplakt. En Norah maakte er prachtige totem-figuren van. De perfecte potjes om de popcorn in te serveren!

En kijk naar die veren overal! Dat is een heel leuk project om met de kindjes te doen. Ze kunnen zich helemaal laten gaan in het schilderen, en dan knip je er vormen uit, zonder de lijnen van het schilderij te volgen. Zo krijg je slingers met een prachtige aflopende print.

En dan, tjah, al dat lekkers... Dat is om héél lang na te genieten.

Een tip, voor als je je zelf aan zo'n feestje waagt: kies een beperkt kleurenpalet. Norah en Bores kregen enkel roze en groene verf om mee aan de slag te gaan. En ook in het gebak hielden we ons zoveel mogelijk aan die kleuren (bruin/wit/zwart/goud + groen en roze).
Op die manier past alles bij elkaar, hoe uiteenlopend het ook is.



















vrijdag 8 september 2017

Back to school - vlog #1




De eerste schoolweek, benieuwd hoe het bij ons verliep? Volg de verhalen de hele maand september op het videokanaal van Libelle!

dinsdag 5 september 2017

De Colruyt


Zo van die moeders die het allemaal op een rijtje hebben. Moeders die ’s ochtends hun kinderen naar school sturen met een potje lievelingsfruit, een origineel gevulde brooddoos en matchende outfits. De brieven voor de juf zijn netjes ingevuld, de sportzak hangt al van de dag voordien klaar (beter nog: de sportzak heeft een vaste plek).
Zo van die moeders die op zaterdag naar de Colruyt gaan met een weekmenu in de hand, en dat zo perfect kunnen inschatten, dat ze de hele week voorzien zijn van eten. Met een perfect getimede lege koelkast op zaterdagmorgen tot gevolg. Het beleg wordt nooit onaangeraakt-doch-beschimmeld weggegooid. Geen enkele middag wordt de vraag: ‘wat gaan we eten?’ gesteld.

Zo’n moeders, daar ben ik jaloers op.

Ik bedankte meermaals de uitvinders van Collect and go, de enige oplossing om ondanks de chaos in mijn hoofd, toch aan een voorraad eten te geraken. Ik ben rotslecht in het inschatten van hoeveelheden, dus koop ik voor de zekerheid ‘genoeg’. Om dan 2 dagen later te constateren dat ik niets in huis heb om een warme maaltijd mee te bereiden, maar dat er wel genoeg havermout is om het gezin 4 maanden lang in leven te houden.

Zo’n moeder ben ik.

Vorige week gingen we naar de Colruyt. Echt, de bakstenen winkel.
Dat de Colruyt het tofste pretpark van het land is, wordt gezegd.

De poort opende vanzelf. Rube wandelde de grot van Alibaba binnen. De hoeveelheid schatten, die tot hoog boven hem torenden, deden hem duizelen.
‘Waaaaaaaw!’, riep hij.
En: ‘Ooooooh!’
En: ‘Mamaaaa, KIJK VLUG!’

Hoe verder we de winkel in wandelden, hoe serieuzer ik me afvroeg of Rube überhaupt ooit al in een supermarkt was geweest. Collect en Go mag dan wel mijn redding zijn, toch sloop er een klein schuldgevoel binnen. Hoe kon ik Rube dit plezier zo lang ontzegd hebben?
Hij had nog nooit zoveel 'Nimolaten' (limonades) gezien, en was welgemeend onder de indruk van al die 'lekkere mensendingen'. (Je hebt 'kindjes', en je hebt 'mensen', jeweetwel. En al dat lekker snoep dat hij waarschijnlijk toch niet zal krijgen, behoren in zijn categorie 'mensendingen')







In gedachten verzonken nam ik een brood uit de lade. Een Zweeds wit, lekker mals.
‘EEN BROOD!’ roept Rube enthousiast.
Ik knipoog naar Rube, steek het brood in de snijmachine en leg een broodzak op het plankje. Licht gebukt hou ik mijn handen alvast keepergewijs voor de brooduitgang. Opdat geen enkel sneetje zou ontsnappen, ik wil waar voor mijn geld.
Rube kijkt met grote ogen.
‘Mama!’ roept hij. ‘Een tovermachine!! Jij heeft een BROOD in de machine gesteekt, en er komen BOTERHAMMEN uit!’
En vooral: hij meent het.
Dat boterhammen gesneden broden zijn, dat had hij nog niet eerder opgemerkt.

Norah rolt met haar ogen, ik schiet in de lach. Dit was ongetwijfeld onze meest leerrijke uitstap ooit.

woensdag 23 augustus 2017

Een regenboogboekentas

Ik heb eigenlijk helemaal geen tijd om te bloggen vandaag. Maar die boekentas staat in mijn ooghoek te lachen, dus ik dacht: ik zwier het er maar op!
Na 1000 ontwerpen met flamingo's, prinsessen, hartjes en andere girly stuff, wist Norah me te zeggen dat ze een boekentas met een regenboog wilde. Superleuk, dat zou het worden, en dat werd het ook! Tadaaaa!

O ja, leuk weetje: de boekentas maakte ik volledig in ecologisch gelooid leder. Dat wil zeggen dat er geen chroom, maar boomschors werd gebruikt om te looien.
En op de foto zie je het niet zo goed, maar in het echt glittert het leder. Ik heb iemand blij gemaakt! :-)
 (Voor wie het zich afvraagt: nee, wij verkopen voorlopig nog geen boekentassen bij Atelier Feryn. Maar ze komen er aan, ooit op een dag! Met een beetje geluk tegen volgend schooljaar, wie weet...)
 









vrijdag 18 augustus 2017

De slotshow

Zomervakantie, het zit er bijna op.
Hoewel Norah heel veel dingen graag doet, kan ze zich blijkbaar niet zo erg lang concentreren. De dagen verlopen dus van de hak op de tak, en de verveling ligt vaak op de loer.
Om de vakantie wat te doorbreken schreef ik Norah en Rube in bij 2 kleuterkampjes. Een leuk gegeven, zowel voor hen als voor mij (werken met verveelde kleuters aan mijn been is niet zo bevorderlijk voor de productiviteit).

Vandaag was het slotdag van het kamp, en naar gewoonte is er dan een ‘show’. Dat stelt niet zoveel voor, maar de kindjes vinden het toch wel spannend. En ondanks het feit dat geen enkel kind er in slaagt synchroon te dansen of luid genoeg te spreken, bestaat het publiek enkel uit apetrotse ouders en fiere grootouders.

Rube was een ridder, die hand in hand met een prinses een diepe buiging kwam maken. Na zijn show moest hij nog even wachten op het bankje aan de zijkant.
Ondertussen kwam Norah - geschminkt als een Chineesje - aan de hand van enkele tekeningen demonstreren waar rijst vandaan komt. Mijn blik dwaalde af en toe af naar het wriemelende kleutertje aan de zijkant.


Rube, een klein lijfje met een veel te grote portie energie, was dankbaar dat het publiek zo talrijk aanwezig was. Hij maakte een diepe buiging om zijn show te openen en liet het bankje voor wat het was. Dat naast hem enkele kinderen het beste van zichzelf gaven in een dierendans, kon hem niet deren, dit was zìjn moment.
De pirouettes, gekke passen en bizarre bewegingen volgden elkaar vlot op. Af en toe deed hij er een knipoog tussen. En een goedgekozen lach om het publiek te imponeren.
Zijn podium rees duidelijk hoger dan dat van de dansende groep die een zorgvuldige poging deed de boel te redden.
Een moni kwam zacht aangelopen. Ze hield zich zo dicht mogelijk bij de grond, om het optreden niet te storen, en kwam de ster vriendelijk verzoeken nog even op het bankje plaats te nemen.
Het kleutertje luisterde braaf, en wierp een onhandig verleidende knipoog naar zijn publiek. Enkele ouders gniffelden.
Als een volleerde acrobaat haalde hij zijn beste bank-kunsten boven. Ja, ook het bankzitten kon opgefleurd worden. Hij genoot van de aandacht.
Wild zwaaiend met zijn benen startte hij met deel 2 van de show. Zijn ogen blonken. Na elke beweging volgde een knipoog of een buiging. En toen hij zò enthousiast zijn benen in de lucht gooide dat hij de wetten van de zwaartekracht niet meer respecteerde, viel hij achterover van het bankje.

Mijn moederhart voelde een kleine stroom adrenaline. Want hoe hilarisch het ook is, een artiest die van het podium valt voor zijn publiek, dat is gênant, daar zijn we het over eens.

Even wist het publiek niet goed naar waar gekeken. De dansende groep was aan zijn laatste passen aangekomen.

De artiest klauterde overeind, de muziek stopte. De kinderen van de dierendans verlieten het podium.
Het hoofd van Rube verscheen stokstaart-gewijs van achter de bank. 

‘Dat was zo cool!’, riep hij luid.
Het publiek applaudisseerde.